Pięć żywiołów, które nosimy w sobie

Ziemia • Woda • Ogień • Powietrze • Przestrzeń

Od zawsze człowiek był blisko natury.

Ziemia pod stopami. Woda. Ogień. Powietrze. I przestrzeń, która jest wszędzie wokół nas.

W różnych tradycjach żywioły były opisywane trochę inaczej, ale dla mnie najważniejsze jest to, że można spojrzeć na nie bardzo prosto.

Jak na coś, co również możemy odnaleźć w sobie.

Bo przecież każdy z nas potrzebuje stabilności. Każdy ma emocje. Każdy ma w sobie siłę. Każdy oddycha. I każdy potrzebuje przestrzeni.

Ziemia

Ziemia kojarzy mi się z bezpieczeństwem. Ze stabilnością. Z ciałem. Z tym, że jesteśmy tutaj i teraz.

Czasami jesteśmy tak bardzo w swoich myślach, problemach, planach i obowiązkach, że zapominamy po prostu poczuć swoje ciało.

Zapominamy poczuć stopy. Oddech. To, że siedzimy. To, że jesteśmy.

Ziemia przypomina mi o tym, żeby wrócić do siebie. Żeby zwolnić. Żeby poczuć grunt pod nogami.

Czasami właśnie tego najbardziej potrzebujemy. Nie kolejnej odpowiedzi. Nie kolejnego działania. Tylko zatrzymania.

Woda

Woda jest dla mnie bardzo związana z emocjami.

Bo emocje też się zmieniają. Przychodzą. Odchodzą. Czasami są spokojne. A czasami bardzo mocne.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy próbujemy je zatrzymać. Kiedy nie pozwalamy sobie płakać. Kiedy tłumimy złość. Kiedy udajemy, że nic nas nie boli.

Woda pokazuje mi, że czasami trzeba pozwolić sobie poczuć.

Nie po to, żeby zostać w emocjach na zawsze. Tylko po to, żeby mogły przepłynąć. Żeby nie trzymać wszystkiego w sobie.

Ogień

Ogień kojarzy mi się z siłą. Z odwagą. Z działaniem.

Z tym momentem, kiedy mówimy: „Dość.” „Chcę coś zmienić.” „Wybieram siebie.”

Ogień może nas ogrzewać, ale może też być bardzo mocny.

I podobnie jest z naszą energią. Czasami potrzebujemy jej więcej, żeby ruszyć. A czasami mamy jej w sobie tak dużo, że ciągle walczymy, działamy, kontrolujemy i nie potrafimy odpocząć.

Dlatego dla mnie ogień to nie tylko siła. To też umiejętność używania tej siły wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebujemy.

Powietrze

Powietrze to oddech. A oddech jest z nami cały czas.

Czasami nawet nie zauważamy, jak bardzo zmienia się wtedy, kiedy jesteśmy zestresowani. Robi się krótki. Płytki. Szybki.

Kiedy się uspokajamy, oddech też zaczyna się zmieniać. Staje się spokojniejszy. Głębszy.

Dlatego tak często wracam do oddechu. Bo czasami kilka spokojnych chwil potrafi przypomnieć nam: „Jestem tutaj.” „Oddycham.” „Mogę na chwilę zwolnić.”

Powietrze kojarzy mi się też z lekkością. Z możliwością puszczenia tego, czego już nie potrzebujemy.

A czym jest piąty żywioł?

W niektórych tradycjach jako piąty żywioł pojawia się eter albo właśnie przestrzeń.

I chyba właśnie przestrzeń jest mi najbliższa.

Bo dla mnie przestrzeń nie oznacza pustki. Wręcz przeciwnie.

To miejsce, w którym wszystko może się wydarzyć.

Przestrzeń pomiędzy jednym oddechem a drugim. Chwila ciszy. Moment, kiedy przestajemy mówić. Przestajemy działać. Przestajemy wszystko analizować. I zaczynamy słuchać.

Siebie. Swojego ciała. Swoich emocji. Swoich potrzeb.

Czasami najbardziej potrzebujemy właśnie przestrzeni

Żyjemy bardzo szybko. Ciągle coś robimy. Odpowiadamy. Planujemy. Myślimy. Rozwiązujemy problemy. Dbamy o innych.

I bardzo łatwo w tym wszystkim zgubić siebie.

Dlatego czasami nie potrzebujemy kolejnego zadania. Potrzebujemy przestrzeni.

Kilku minut ciszy. Spaceru. Oddechu. Chwili bez telefonu. Momentu, kiedy nie musimy niczego udowadniać.

Po prostu jesteśmy.

I może właśnie wtedy zaczynamy zauważać, czego tak naprawdę potrzebujemy.

Wszystkie żywioły są nam potrzebne

Potrzebujemy ziemi, żeby czuć się stabilnie.
Wody, żeby pozwalać sobie czuć.
Ognia, żeby mieć siłę do działania.
Powietrza, żeby oddychać i znaleźć trochę lekkości.
I przestrzeni, żeby to wszystko mogło ze sobą współgrać.

Czasami któregoś żywiołu mamy w sobie za dużo. Czasami za mało.

Może za dużo walczymy. Może za mało czujemy. Może cały czas jesteśmy w głowie. Może brakuje nam odpoczynku.

A może po prostu brakuje nam przestrzeni.

Przestrzeń Serca

Kiedy myślę o przestrzeni, myślę o miejscu, w którym nie musimy niczego udawać.

Możemy przyjść tacy, jacy jesteśmy. Ze swoim spokojem. Ze swoim smutkiem. Ze złością. Ze zmęczeniem. Ze wszystkim, co akurat jest w nas.

Dla mnie właśnie tym jest Przestrzeń Serca.

Miejscem powrotu do siebie. Do ciała. Do oddechu. Do emocji. Do ciszy.

Nie po to, żeby stać się kimś innym. Tylko po to, żeby znowu usłyszeć siebie.

Może więc warto czasami zatrzymać się na chwilę i zapytać:

Którego żywiołu jest dzisiaj we mnie za dużo?
Którego potrzebuję więcej?

A może najbardziej potrzebuję po prostu przestrzeni?

Przestrzeni, żeby odetchnąć.
Poczuć.
Zatrzymać się.
I wrócić do siebie.